mǎn yuàn táo huā, jìn shì liú láng wèi jiàn. yú zhōng gèng, yī zhī xiān ruǎn. xiān jiā rì yuè, xiào rén jiān chūn wǎn. nóng shuì qǐ, jīng fēi luàn hóng qiān piàn. mì yì nán chuán, xiū róng yì biàn. píng bái dì, wèi yī cháng duàn. wèn jūn zhōng rì, zěn ān pái xīn yǎn. xū xìn dào, sī kōng zì lái jiàn guàn.

刘郎：指刘晨，传说东汉时刘晨入天台山采药遇仙，后归家已过数世。於中：其中。纤软：纤细柔软。仙家日月：仙界的时光。春晚：春末。浓睡：酣睡。乱红：纷乱的落花。密意：隐秘的情意。羞容：娇羞的容颜。平白地：无缘无故地。伊：他/她。怎：怎么。心眼：心思、心计。须信道：应当相信。司空自来见惯：司空见惯，指对某事见多了就不觉得奇怪。

此词咏桃花，借刘郎天台遇仙典故，写仙凡相隔、春去花落之叹。上片写满院桃花，仙家不觉春晚，浓睡惊飞落红；下片写密意难传、羞容易变，为伊肠断，末以司空见惯作结，含调侃与无奈。全词婉约含蓄，借花写人，寄寓时光易逝、情意难通之感。