nán ér shì cháng zhēng, shào xiǎo yōu yān kè. dǔ shèng mǎ tí xià, yóu lái qīng qī chǐ. shā rén mò gǎn qián, xū rú wèi máo zhé. huáng yún lǒng dǐ bái yún fēi, wèi dé bào ēn bù néng guī. liáo dōng xiǎo fù nián shí wǔ, guàn tán pí pá jiě gē wǔ. jīn wèi qiāng dí chū sài shēng, shǐ wǒ sān jūn lèi rú yǔ.

事长征：从事远征。少小：年少时。幽燕：今河北北部及辽宁一带，古为幽州、燕国之地。客：客居之人，此指游侠。赌胜：较量胜负。马蹄下：指在战马上。由来：从来。轻七尺：轻视生命。七尺，指身躯。莫敢前：不敢上前。须：胡须。蝟毛磔：像刺猬的毛一样张开。磔，张开。黄云：边塞风沙中的黄云。陇底：陇山之下，泛指边地。报恩：报答君恩。辽东：今辽宁东部。小妇：少妇。惯：习惯，擅长。解：懂得。羌笛：羌族乐器，此指笛声。出塞声：出塞曲。三军：全军。

此诗写边塞将士的豪勇与思归之情。前六句刻画幽燕侠少从军远征、轻生重义、勇猛威武的形象；中间两句以黄云白云对比，写边地苍茫与未报君恩难归的矛盾；后四句转写辽东少妇弹琵琶歌舞，却以羌笛吹出出塞之声，令三军泪下。全诗刚柔相济，既赞将士豪情，又抒征人悲慨，感人至深。